Η κοινότητά του WordPress σε σχέση με την επικαιρότητα στην Ελλάδα

Μόλις πριν μερικές μέρες επέστρεψα στην Ελλάδα αφού είχα παρακολουθήσει το φετινό #WCEU στη Σεβίλλη της Ισπανίας.
Θα μου πεις τί σχέση έχει αυτό με την επικαιρότητα στην Ελλάδα.
Μεγάλη, μιας και

  • προσωπικά αντιμετώπισα δυσκολίες στην επιστροφή, ως απόρροια της τρέχουσας κατάστασης, και
  • παράλληλα πιστεύω πως αν λειτουργούσαμε σαν κοινωνία (και με διαφάνεια) θα ήμασταν σε πολύ καλύτερη θέση σήμερα.

Κι εξηγώ.

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχω παρατηρήσει να συμβαίνουν τα εξής.

Οι μισθοί έχουν πέσει δραματικά.
Τόσο στον ιδιωτικό τομέα (στο όνομα της ελεύθερης αγοράς & ανταγωνιστικότητας γαρ).
Όσο και στο δημόσιο (μεγάλωσα με γονείς εργαζόμενους στο δημόσιο και γνωρίζω από πρώτο χέρι πως δεν χρειαζόμαστε τόσους δημόσιους υπάλληλους αλλά αντίθετα χρειαζόμαστε συντονισμό των υπηρεσιών κι ευελιξία).
Πόσοι από εμάς όμως μεγαλώσαμε με την εντύπωση πως το αυτονόητα καλό εργασιακά είναι μια θέση στο δημόσιο;
Έχω στην οικογένειά μου παράδειγμα.

Οι συντάξεις επίσης.
Το μόνο που ακούω πάντα στο δρόμο όμως είναι σχόλια αυτών που έχουν ήδη πάρει τη δική τους και (παρα)μιλάνε για τα κεκτημένα τους, αδιαφορώντας για τη γενιά που εργάζεται τώρα και καλείται (όντας άνεργη ή απλήρωτη) να πληρώσει για τις συντάξεις τους μέσα σε μια κατάσταση απίστευτης δυσαναλογίας εργατικού δυναμικού – συνταξιούχων.
Πόσοι από εμάς όμως τρώμε και πίνουμε από τις συντάξεις των γονιών μας;
Έχω στην οικογένειά μου παράδειγμα.

Ταμεία εργαζομένων: επιτρέψαμε να τα αδειάσουν (συγγνώμη: “συγχωνεύσουν”).
Πόσοι από εμάς όμως αδιαφορούσαμε όσο συνέβαινε αυτό, ενώ ήμασταν ενήλικες και “ενεργοί” πολίτες, την ώρα που ήμασταν επικεντρωμένοι στην βόλεψή μας ή στην κούρσα με κατεύθυνση μια θέση στο δημόσιο;
Έχω στην οικογένειά μου παράδειγμα.

Μαζί τους ξεπουλήσαμε και τις Δ.Ε.Κ.Ο.
Το αρκτικόλεξο σημαίνει Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμοί … όπου “Δημόσια” σημειώστε “Οικογενειακή”.
Πόσοι από εμάς έχουμε παράδειγμα συγγενή ή γνωστού που πήρε μια θέση εκεί από ρουσφέτι;
Έχω στην οικογένειά μου παράδειγμα.

Δημόσιο Σύστημα Υγείας.
Η απόλυτη ξεφτίλα του ασθενή.
Επιτρέπουμε και στον τομέα αυτό, εκτός της ραγδαίας ιδιωτικοποίησής του, την όλο και μεγαλύτερη εξαθλίωση των ασθενών (όπου υπάρχουν μονάδες περίθαλψης) αλλά και του προσωπικού.
Πόσοι από εμάς χρησιμοποιούμε τη φράση που εκθειάζει την κατάσταση στο Ι.Κ.Α.;
Έχω στην οικογένειά μου παράδειγμα.

Παιδεία.
Υπάρχει κάπου; Ρωτώ διότι έχω την εντύπωση πως έχουμε ένα υπέροχο “εκπαιδευτικό” σύστημα παραγωγής επιστημόνων για καριέρα στο εξωτερικό (οι αγαπημένοι μας οικονομικοί μετανάστες, που τους θυμόμαστε όποτε μας βολεύει) και παράλληλα ένα ακόμη πιο υπέροχο σύστημα παραπαιδείας που παράγει χρησιμοθηρικά πρόβατα.
Ραγδαία ιδιωτικοποίηση κι εδώ, όπως και στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας που προανέφερα.
Πόσοι από εμάς κατανοούν τη διαφορά μεταξύ “παιδεία” και “εκπαίδευση”;
Έχω στην οικογένειά μου παράδειγμα.

Οικονομίες.
Την παροιμία με τον τζίτζικα και τον μέρμηγκα την γνωρίζουμε όλοι; Διότι σε μια κατάσταση (επίπλαστης) οικονομικής ευμάρειας που ζούσαμε αυτά τα χρόνια αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς δεν λειτούργησαν όπως ο τζίτζικας.
Πόσοι από εμάς όμως λειτούργησαν όπως ο μέρμηγκας;
Έχω στην οικογένειά μου παράδειγμα.

Καταθέσεις στις τράπεζες.
Περιόρισαν τα όρια αναλήψεων από ΑΤΜ, και άλλα μέτρα, για να ελέγχουν την κατάσταση και να αποφύγουν το “bank run” και αηδίες!
Είχε πέσει “σύρμα” εδώ και καιρό (αλλά και χωρίς αυτό) οι μεγαλοκαταθέτες είχαν όλο τον χρόνο -και το σύνολο των χρημάτων τους- να το μετακινήσουν εκτός ελληνικών τραπεζών.
Η ρευστότητα επομένως βγάζει ποδαράκια και μετακινείται εκτός πριν κάνει το μπαμ η “επικαιρότητα”.
Πόσοι από εμάς έχουμε μισθό/σύνταξη/οικονομίες, επομένως (δεν) μας επηρεάζει αυτό;
Έχω στην οικογένειά μου παράδειγμα.

Δεξιά.
Ναι, για τη Βουλή το γράφω.
Ο Α. Σαμαράκης (πιστεύω) είχε γράψει “η σκοτεινότερη ώρα είναι η ώρα πριν την αυγή”.
Πόσοι από εμάς προσέξαμε την βαθμιαία αύξηση της παρουσίας (και ενασχόλησης επομένως μαζί) της δεξιάς;
Έχω στην οικογένειά μου παράδειγμα.

Αριστερά.
Ναι, για τη Βουλή το γράφω πάλι.
Πόσοι από εμάς ψηφίσαμε “αριστερά” βασισμένοι ψυχολογικά σε ένστικτα που μας έλεγαν είτε “μη χείρον βέλτιστον” (μιας και η δεξιά δεν τα κατάφερε)
…είτε “αυτή είναι η ελπίδα μας, δείτε πως καταντήσαμε με τον δικομματισμό” (μιας και η τεχνηέντως σκοτεινότερη ώρα μόλις προηγήθηκε).
Έχω στην οικογένειά μου παράδειγμα.

Και κάπως έτσι ξωμείναμε να κουνάμε το κεφάλι μας δεξιά κι αριστερά αναζητώντας μιας λύση.
Η λύση όμως δεν βρίσκεται στη Βουλή.

Πραγματικότητα.
Επιμένουμε να ασχολούμαστε με τις μονάδες, και την ευημερία τους (και αυτό είναι αναγκαίο επίσης).
Όμως είναι ανάγκη να ασχοληθούμε με την κοινωνία μας!
Κάτι δεν πάει καλά, εντονότερα με τον καιρό, ως κοινωνία.

Λύση κι εκτόνωση δεν βρίσκεται μέσα από ηλεκτρονικά (αντι)κοινωνικά δίκτυα αλλά έξω στις πλατείες και στις δια ζώσης συναντήσεις.
Ξεχάσαμε να αγαπάμε τον άλλο γιατί ξεχάσαμε να αγαπάμε τον εαυτό μας.

Είναι ανάγκη να καταλάβουμε πως είμαστε μια οικογένεια.
Είναι ανάγκη να θυμηθούμε τί σημαίνει αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη.
Είναι ανάγκη να χειριστούμε τα δημόσια ζητήματα σαν ιδιωτικά επιτέλους!

Leave a Reply