Γεγονότα (όλοι είμαστε ένα)

Η ανθρωπότητα ξεκίνησε από 2 και τώρα αριθμεί δισεκατομμύρια.

Στη διάρκεια των χιλιετιών περάσαμε από διάφορα πολιτεύματα/καθεστώτα (όπως ολιγαρχία, τυραννία, βασιλεία, δημοκρατία).

Η δημοκρατία γεννήθηκε στην πόλη-κράτος Αθήνα. Το σημερινό ελληνικό κράτος δεν υπήρχε τότε.

Ο αριθμός των πολιτών της πόλης-κράτος Αθήνα ήταν ικανός ώστε να έχουν μια απ’ευθείας αντιπροσώπευση στη δημοκρατική διαδικασία.

Η φορολογία των πολιτών με μεγάλη περιουσία ήταν ανάλογη της περιουσίας τους.

Εκτός από τους πολίτες με δικαίωμα ψήφου υπήρχαν και οι δούλοι, οι οποίοι δεν είχαν.

Δούλοι υπήρχαν και στην αρχαία Αίγυπτο.

Γνωρίζουμε ότι (και) στην αρχαία Αίγυπτο υπήρχαν μεγάλοι επιστήμονες, οι οποίοι όμως δεν κυβερνούσαν παρά λειτουργούσαν ως σύμβουλοι των Φαραώ.

Μιας και αναφερόμαστε σε μια περιοχή που είναι γνωστή για τις πυραμίδες της, πάμε να δούμε πώς αυτές εμφανίζονται στις κοινωνικές δομές.

Η μικρότερη (σε αριθμό ατόμων) πυραμίδα είναι ένα ζευγάρι γονέων και ένα παιδί.

Αμέσως μπορούμε να δούμε πώς αυτό εμφανίζεται σε κλίμακα μέσα σε μια ευρύτερη οικογένεια (ή γειτονιά/πολυκατοικία), δήμο, νομό/περιφέρεια, πλανήτη.

Η έννοια της οικογένειας λοιπόν είναι πολύ σημαντική και παράλληλα οικουμενική.

Οικογένεια όμως δεν νοείται αν δεν υπάρξουν μονάδες … ή σημεία (επιστρέφοντας σε όρους γεωμετρίας).

Ενώ το σημείο μπορεί να παρομοιαστεί με κύκλο, πιστεύω πως ένας κύκλος είναι υποδεέστερος της έλλειψης (διαφορετικά στο λογότυπό μας θα χρησιμοποιούσαμε κύκλους αντί ελλείψεων) 🙂

Ο ίδιος ο πλανήτης μας δεν είναι απόλυτα κυκλικός (εντάξει, σφαιρικός).

Η τροχιά που διανύει γύρω από τον Ήλιο είναι κι αυτή ελλειπτική.
(και αυτή η τροχιά εκτελείται ήδη για εκατομμύρια χρόνια)

Η έννοια και μόνο του κύκλου είναι σαν να λέμε, μεταφορικά, πως κάποιος κινείται γύρω από τον εαυτό του.
(εγωιστής: ο ίδιος ο όρος περιέχει το εγώ και μόνο)

Από την άλλη, για να δημιουργηθεί μια έλλειψη χρειάζονται 2.
… δυο “λ”, δυο κέντρα, δυο φορές μεγαλύτερη περιφέρεια.

Αυτό χρειάζεται χρόνο.

Πάμε να βάλουμε την έννοια του χρόνου στα σχήματα που μόλις αναφέραμε λοιπόν.

Ένα σημείο με το χρόνο τί γίνεται; Μια ευθεία.
Ένας κύκλος με το χρόνο τί γίνεται; Μια σπείρα.
Μια έλλειψη με το χρόνο τί γίνεται; Ένας κώνος.

Αυτό που οι επιστήμονες αναφέρουν ότι συμβαίνει και με το σύμπαν: διαστέλλεται!

Αυτό που συμβαίνει και με έναν άνθρωπο.

Όταν δημιουργείται είναι ένα μόνο κύτταρο και στη διάρκεια της ζωής του (…με το χρόνο, δηλαδή) μεγαλώνει (…διαστέλλεται).

Αν μεγαλώνοντας είναι εγωιστής, είναι σαν τον κύκλο. Κλείνει, νομίζοντας ότι είναι τέλειος.

Αν όμως μεγαλώνοντας είναι ανοιχτός και κοινωνικός, γίνεται σαν την έλλειψη, μεγαλώνει, εξελίσσεται.

Γράφοντάς τα αυτά σκέφτομαι, στα 33 μου πλέον, πως η νέα ελληνική γλώσσα είναι τόσο κατώτερη της αρχαίας.
Για το (κυριολεκτικά) μονότονο σύστημά της και μόνο.
Η αρχαία ελληνική έχει ρυθμό, χρώμα, χάρη, αρμονία, μεγαλείο.

Στον πλανήτη μας όμως υπάρχουν εκτός από την Ευρώπη και την Αφρική, η Ασία (βλέπε τον μεγάλο Σουν Τσου) και η Αμερική.

Όπου, στην Αμερική, κατοικούν -ακόμα ευτυχώς- Ινδιάνοι.
Ως φοιτητής, λοιπόν, είχα μια αφίσα στο δωμάτιό μου όπου εικονιζόταν ένα νεαρό ινδιανάκι και κάπου εκεί μαζί του αναγραφόταν

Τον πλανήτη δεν τον κληρονομούμε από τους προγόνους μας,
τον δανειζόμαστε από τα παιδιά μας.

Υ.Γ.: Επισυνάπτω και τα (πολύ σπάνια πλέον) χειρόγραφα που προηγήθηκαν του ηλεκτρονικού κειμένου 🙂

Leave a Reply